สิ่งที่มนุษย์พึงกระทำ หรือยึดเป็นจุดหมายสูงสุดในชีวิต

ส่วนใหญ่อาจจะบอกว่าทำดี คือทำความดี

แต่กฏเกณฑ์ที่มาจากข้อจำกัดของสังคมที่แตกต่าง

ก็นิยามความดีกันไว้ซับซ้อน ยุ่งเหยิง

แล้วสิ่งที่เราควรจะยึดไว้เป็นจุดสูงสุดอันพึงกระทำคืออะไร

ข้าพเจ้ามองว่าการที่เป็นมนุษย์อย่างเหมาะสมได้นั้น

เราต้องไม่สร้างความ “เดือดร้อน”

นั่นคือไม่สร้างสิ่งอันเป็นลบ

คือไม่ทำลาย ไม่สร้างสิ่งอันตรงข้ามกับการสร้างสรรค์

เราจะต้องไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ไม่ว่าจะทั้งกาย หรือใจ

การล่วงละเมิด ทำร้ายทำลาย หักหาญกันและกัน เป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่พึงกระทำ

และเช่นกัน เราต้องไม่สร้างความเดือดร้อนต่อตัวเราเองด้วย

นี่เป็นหลักพื้นฐานที่ควรยึดไว้

และการจะเป็นมนุษย์ที่ดีได้นั้น

เราจะต้องสร้างสรรค์ หรือที่เรียกว่า “ทำดี”

นั่นคือทำให้เพิ่มพูน เจริญยิ่งขึ้น

คือการสร้าง คือการแสดงตัวตนของมนุษย์ และจิตที่พยายามมุ่งสู่ที่สูง

การดึงผู้อื่นให้พ้นจากภาวะลบ การเติมเต็มสิ่งที่ขาด การซ่อมแซมสิ่งที่สูญเสีย การให้

เช่นกันกับตัวเอง ที่จะต้องสร้างภาวะที่สูงขึ้น ยกจิตของตนให้สูงขึ้น

และทั้งหมดก็ต้องอยู่บนหลักพื้นฐาน คือไม่เดือดร้อน

การทำดี โดยที่ผลจากการกระทำนั้น มีคนเดือดร้อน นั่นไม่ใช่ความดีที่สูงสุด

การกระทำที่มุ่งไปสู่จุดสูงสุด ไปสู่แสงสว่าง

แต่ต้องผ่านหนทางอันสร้างความเจ็บปวดแก่คนแวดล้อม

นั่นไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง ที่จะใช้เพื่อให้ถึงแสงสว่างนั้น